آخرالزمان مدت هاست سررسیده. کائنات به حداکثر شعور خود رسیده اند و وحدتی ابدی را تجربه می کنند. نیروهای لایتناهی در رقابت برای ابراز خود، همگان را به سطوح بالاتر اگاهی تعالی می دهند و انفجارهای خوشه ایِ پیاپی از جنسِ مرگ و لذت ، خِرَد را در تمامی ممکنات و واجبات جاری می سازد.
(بخش اول)
نویسنده : Oliver Burkeman
مترجم : امین رضوی
یک صبح بهاری در شهر توسان، ایالت آریزونا، سال 1994، یک فیلسوف گمنام به نام دیوید چالمرز برخاست تا در مورد آگاهی سخنرانی کند، منظورش از آگاهی، این حس است که گویی درون سر خود قرار داریم و به بیرون نگاه می کنیم یا - به زبانی که عصب شناس ها را دچار آنوریسم می کند - روح داشتن. این استاد جوان استرالیایی،گرچه در آن زمان خودش هم متوجه نبود، با جلب کردن توجه ها به سمت یکی از رموز مرکزی زندگی بشر– و شاید راز اصلی حیات انسان- و آشکار کردن میزان شرمساری ما از اینکه چقدر از حل کردن آن دور هستیم، آغازگر آتش جنگی بزرگ میان فیلسوفان و دانشمندان بود .
ساختن خانه ای برای رفتن ، یافتن راهی برای ماندن ، شکستن مرزی برای بازگشتن ، شجاعت شاد بودن ، با تمام وجود زیستن. اگر که بودن ، اینگونه بودن.
